Prawo do zasobów
Zasoby ropy naftowej i gazu ziemnego stanowią własność państwa, w którym się znajdują. Spółka prowadząca prace poszukiwawcze dotyczące ropy naftowej i gazu, taka jak KOV, co do zasady nie jest właścicielem odkrytych złóż ropy naftowej i gazu, natomiast otrzymuje pozwolenia na prowadzenie prac poszukiwawczych i na wydobycie ropy naftowej od władz danego państwa. Powyższe pozwolenia wydawane są w postaci koncesji, zgody, umowy o podziale wpływów z wydobycia lub licencji.
Koncesja składa się z dwóch części, z których pierwsza obejmuje prace poszukiwawcze a druga wydobycie. Przyznanie Koncesji następuje w drodze aukcji, zwanej także rundami licencyjnymi, na których spółki przedstawiają oferty zawierające opis zobowiązań, które gotowe są podjąć na danym obszarze i w określonym terminie. W niektórych przypadkach, otrzymanie Koncesji wymaga wniesienia opłaty, jednakże najczęściej spotykaną praktyką jest ponoszenie opłat za prawo prowadzenia działalności poszukiwawczej i wydobycia, pośrednio, tj. poprzez samo inwestowanie w prace poszukiwawcze i zagospodarowanie złóż. Alternatywną procedurą obowiązującą w niektórych krajach jest procedura wolnych wniosków (ang. open application system), w ramach której spółki występują bezpośrednio z wnioskami dotyczącymi niekoncesjonowanych obszarów. W przypadku wykrycia na tych obszarach złóż ropy naftowej i gazu ziemnego, mających wartość komercyjną, koncesja na prace poszukiwawcze automatycznie zamienia się na koncesję wydobywczą, z obowiązkiem uiszczenia opłaty licencyjnej i/lub podatku, lub na umowę o podziale wpływów z wydobycia, przewidującą przekazywanie określonej ilości wydobytej ropy naftowej lub gazu ziemnego bezpośrednio na rzecz danego kraju. Koncesje na wydobycie wydawane są co do zasady na okres od 20 do 30 lat.
W Brunei, prawa do prowadzenia prac poszukiwawczych i wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego, przyznane spółkom z sektora naftowego i gazowniczego, prowadzącym prace poszukiwawcze, zostały określone w umowach o podziale wpływów z wydobycia zawartych pomiędzy takimi spółkami a państwowym koncernem naftowym, PetroleumBRUNEI. PetroleumBRUNEI zarządza morskimi (ang. offshore) Blokami J i K oraz lądowymi (ang. onshore) Blokami L i M, przyznanymi mu przez Rząd Brunei na podstawie Rozporządzenia w Sprawie Państwowego Koncernu Naftowego Brunei z 2002 r. (ang. Brunei National Petroleum Company Order of 2002). Bloki J, K, L i M są objęte programem umów o podziale wpływów z wydobycia. Celem PetroleumBRUNEI jest zapewnienie, aby interesy Brunei były reprezentowane w działalności sektora naftowego, zarówno w skali krajowej, jak i międzynarodowej.
W Syrii, sektor naftowy i gazowy podlega Ministerstwu ds. Ropy Naftowej i Gazu. Zgodnie z warunkami Ustawy nr 7 (1953) ( National Law. 7 (1953)), wszelkie podziemne zasoby węglowodorów na terytorium Syrii oraz na obszarach poza syryjskim szelfem kontynentalnym należą do państwa. Ustawa ta została uzupełniona Dekretem 133/122 (1964) ( Decree 133/22 (1964)), zgodnie z którym wszelkie działania związane z wydobyciem ropy naftowej podlegają kontroli państwowej. Obecnie wszelkie działania związane z wydobyciem ropy naftowej prowadzone są na podstawie umów zawartych z państwowym koncernem naftowym - SPC.
Prawo do prowadzenia działań w sektorze naftowym na terytorium Syrii jest przyznawane koncesjonariuszowi przez państwo syryjskie wykonawcy oraz SPC na podstawie umowy o podziale wpływów z wydobycia. SPC jest uprawnione na mocy przepisów prawa syryjskiego do analizowania, opracowywania i inwestowania w projekty z sektora naftowego w imieniu rządu Syrii (jako właściciela zasobów naturalnych w Syrii).
Na Ukrainie, system regulacyjny dotyczący zasobów węglowodorów jest administrowany przez kilka organów rządowych, w tym przez Ministerstwo Paliw i Energetyki Ukrainy, Ministerstwo Ochrony Środowiska i Państwową Służbę Geologiczną. Wszystkie koncesje są zwykle przyznawane w drodze przetargu. Przeprowadzenie przetargu nie jest konieczne w przypadku ubiegania się o rozszerzenie koncesji poszukiwawczej, obejmującej zagospodarowanie przez podmiot, który otrzymał już taką koncesję, zagospodarował obszar wydobycia i dostosował do warunków koncesji. Ministerstwo Środowiska Ukrainy zazwyczaj przyznaje koncesję wydobywczą w drodze przetargu w okresie od sześciu do dziewięciu miesięcy. W okresie przejściowym pomiędzy koncesją poszukiwawczą a koncesją wydobywczą (który może trwać do 70 dni) konieczne jest wstrzymanie wydobycia w ramach eksploatacji próbnej. Przed rozpoczęciem fazy produkcyjnej konieczne jest uzyskanie od Ministerstwa Paliw i Energetyki Ukrainy zezwolenia na prowadzenie wydobycia na danych polach gazowych lub naftowych.
Koncesja składa się z dwóch części, z których pierwsza obejmuje prace poszukiwawcze a druga wydobycie. Przyznanie Koncesji następuje w drodze aukcji, zwanej także rundami licencyjnymi, na których spółki przedstawiają oferty zawierające opis zobowiązań, które gotowe są podjąć na danym obszarze i w określonym terminie. W niektórych przypadkach, otrzymanie Koncesji wymaga wniesienia opłaty, jednakże najczęściej spotykaną praktyką jest ponoszenie opłat za prawo prowadzenia działalności poszukiwawczej i wydobycia, pośrednio, tj. poprzez samo inwestowanie w prace poszukiwawcze i zagospodarowanie złóż. Alternatywną procedurą obowiązującą w niektórych krajach jest procedura wolnych wniosków (ang. open application system), w ramach której spółki występują bezpośrednio z wnioskami dotyczącymi niekoncesjonowanych obszarów. W przypadku wykrycia na tych obszarach złóż ropy naftowej i gazu ziemnego, mających wartość komercyjną, koncesja na prace poszukiwawcze automatycznie zamienia się na koncesję wydobywczą, z obowiązkiem uiszczenia opłaty licencyjnej i/lub podatku, lub na umowę o podziale wpływów z wydobycia, przewidującą przekazywanie określonej ilości wydobytej ropy naftowej lub gazu ziemnego bezpośrednio na rzecz danego kraju. Koncesje na wydobycie wydawane są co do zasady na okres od 20 do 30 lat.
W Brunei, prawa do prowadzenia prac poszukiwawczych i wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego, przyznane spółkom z sektora naftowego i gazowniczego, prowadzącym prace poszukiwawcze, zostały określone w umowach o podziale wpływów z wydobycia zawartych pomiędzy takimi spółkami a państwowym koncernem naftowym, PetroleumBRUNEI. PetroleumBRUNEI zarządza morskimi (ang. offshore) Blokami J i K oraz lądowymi (ang. onshore) Blokami L i M, przyznanymi mu przez Rząd Brunei na podstawie Rozporządzenia w Sprawie Państwowego Koncernu Naftowego Brunei z 2002 r. (ang. Brunei National Petroleum Company Order of 2002). Bloki J, K, L i M są objęte programem umów o podziale wpływów z wydobycia. Celem PetroleumBRUNEI jest zapewnienie, aby interesy Brunei były reprezentowane w działalności sektora naftowego, zarówno w skali krajowej, jak i międzynarodowej.
W Syrii, sektor naftowy i gazowy podlega Ministerstwu ds. Ropy Naftowej i Gazu. Zgodnie z warunkami Ustawy nr 7 (1953) ( National Law. 7 (1953)), wszelkie podziemne zasoby węglowodorów na terytorium Syrii oraz na obszarach poza syryjskim szelfem kontynentalnym należą do państwa. Ustawa ta została uzupełniona Dekretem 133/122 (1964) ( Decree 133/22 (1964)), zgodnie z którym wszelkie działania związane z wydobyciem ropy naftowej podlegają kontroli państwowej. Obecnie wszelkie działania związane z wydobyciem ropy naftowej prowadzone są na podstawie umów zawartych z państwowym koncernem naftowym - SPC.
Prawo do prowadzenia działań w sektorze naftowym na terytorium Syrii jest przyznawane koncesjonariuszowi przez państwo syryjskie wykonawcy oraz SPC na podstawie umowy o podziale wpływów z wydobycia. SPC jest uprawnione na mocy przepisów prawa syryjskiego do analizowania, opracowywania i inwestowania w projekty z sektora naftowego w imieniu rządu Syrii (jako właściciela zasobów naturalnych w Syrii).
Na Ukrainie, system regulacyjny dotyczący zasobów węglowodorów jest administrowany przez kilka organów rządowych, w tym przez Ministerstwo Paliw i Energetyki Ukrainy, Ministerstwo Ochrony Środowiska i Państwową Służbę Geologiczną. Wszystkie koncesje są zwykle przyznawane w drodze przetargu. Przeprowadzenie przetargu nie jest konieczne w przypadku ubiegania się o rozszerzenie koncesji poszukiwawczej, obejmującej zagospodarowanie przez podmiot, który otrzymał już taką koncesję, zagospodarował obszar wydobycia i dostosował do warunków koncesji. Ministerstwo Środowiska Ukrainy zazwyczaj przyznaje koncesję wydobywczą w drodze przetargu w okresie od sześciu do dziewięciu miesięcy. W okresie przejściowym pomiędzy koncesją poszukiwawczą a koncesją wydobywczą (który może trwać do 70 dni) konieczne jest wstrzymanie wydobycia w ramach eksploatacji próbnej. Przed rozpoczęciem fazy produkcyjnej konieczne jest uzyskanie od Ministerstwa Paliw i Energetyki Ukrainy zezwolenia na prowadzenie wydobycia na danych polach gazowych lub naftowych.
